Aramızda kalmasın #5

Sevgili forum halkı hepinizin yazıları severek yada düşünerek okudğunu biliyorum, özelden birkaçınız mesaj atmışsınız bizede hitap et diye ama bu yazı sadece ona hitaben yazılıyor.
Biliyorum Sevgilim anlatamadığın, içinde sessizce büyüttüğün ve o omuzlarına fazla gelen ne varsa hepsinin altında ne kadar ezildiğini. Bana bahsetmediğin, belki de beni korumak ya da aramızdaki o bağı daha fazla yıpratmamak için sustuğun o dertlerin seni ne kadar üzdüğünün, nasıl bir yük haline geldiğinin artık çok net farkındayım. Seni sadece kızgınken, neşeliyken ya da elimi tutarken değil; o kimseye göstermediğin, kendi kendine kaldığında içine kapandığın o sessiz çaresizliğinle de anlıyorum güzelim.

En çok da Sessiz bir evde büyümenin o insanı kaskatı yapan, küçücük bir çocukken bile kendi başının çaresine bakmak zorunda bırakan acısını anlıyorum. Bir kız çocuğunun arkasında o sarsılmaz dağı hissedemeden büyümesinin, hayata karşı sürekli gardını alarak yaşamanın nasıl bir yorgunluk olduğunu biliyorum. Sen daha küçücük yaştan itibaren kendini korumayı, hiç kimseye yaslanmamayı öğrenmek zorunda kaldın. Belki de bu yüzden birine tam anlamıyla güvenmek, teslim olmak, o koruma kalkanlarını indirmek senin için hep çok korkutucu oldu. Kendini bildin bileli her şeyi tek başına göğüslemek zorunda kalmanın ve kimseye yük olmama çabasının seni ne kadar yıprattığını görebiliyorum.

Artık sürekli kavga etmekten, o içten içe seni bitiren tartışmalardan ve bitmek bilmeyen bu kaostan ne kadar yorulduğunu da çok iyi biliyorum. Huzur aradığın yerde sürekli bir çatışmanın ortasında kalmak, sürekli bir şeyleri savunmak ya da anlatmak zorunda hissetmek seni tükenme noktasına getirdi. Sen beni sevsen bile, kalbinde hâlâ bana ait bir yer olsa bile artık bir şeyleri düzeltmek için çabalamaktan, yeniden denemekten ve her defasında aynı yorgunlukla baş başa kalmaktan yoruldun. O çabalamaktan tükenmiş halini, ne kadar sevsen de adım atacak gücünün kalmayışını öyle derin bir yerden hissediyorum ki... Keşke o yükleri tek başına taşımaya çalışmak yerine bana yaslansaydın, keşke yorulduğumuzda birbirimizden kaçmak yerine durup birbirimizin omzunda dinlenmeyi seçebilseydik.

Geçmişten getirdiğin o iç kırıklıklarını, kimsenin fark etmediği o çocuksu kırılganlığını ve kalbinde taşıdığın yaraları artık çok daha iyi anlıyorum. Senden duymaya alıştığım o bitiş cümlelerine, pes edişlerine, kestirip atmalarına rağmen ben senden ve bizden hâlâ vazgeçmedim. İçimde senin kurduğun o yeri kimse dolduramıyor, ne bir başkası o kapıdan içeri girebilir ne de ben kimseye o anahtarı veririm. Ben hâlâ aynı yerde, senin bana bıraktığın o kırık dökük umudun başında duruyorum. Hani bana hediye ettiğin, üstümden neredeyse hiç çıkarmadığım o kazak var ya, onu hiçbir zaman üzerimden çıkarmayacağım. O kazak üzerimde durdukça, kumaşına sinen hatıran tenimde kaldıkça senin için geç kalmış sayılmaz hiçbir şey.

Zaman akıp gitse de, yollar uzasa da ben geç olmadan bir gün gerçekten anlayıp, hissettiğin o ağır yükleri ve gardlarını kenara bırakıp geri dönmeni bekleyeceğim. Benim tek isteğim bir gün geriye dönüp baktığında, seni hiçbir çıkar gözetmeden, kırmadan, o çocuksu yaralarınla ve her halinle duru bir sevgiyle seven bir adamı kaybettiğin için içinin sızlaması değil; o adama hak ettiği değeri verip elini yeniden tutabilmen. Zaman ne getirir bilinmez ama bana verdiğin kazağın sıcaklığında, senin bir gün gerçekten biz olmayı ve o güvenli limanı hatırlayacağın anı bekliyor olacağım ve Sana son bir şarkı armağan ediyorum. Diyar Pala - Anla