Aramızda kalmasın #7

Herkese iyi geceler, bazılarınızda iyi sabahlar. şaka maka bu zalımın kızı sayesinde gitgide yazar olmaya başladık heralde :D, umarım bir gün bunu görünce kan gözlerine sıçramaz sinirden. Buraya sıksık birşeyler yazma nedenimde şudur sevgili forum üyeleri, bazı insanların duygusal yükleri epey fazladır, anlatacak yada onları anlayacak kimseleri yoktur. Bu yüzden sıksık birşeyler yazıp karalar kendinlerini rahatlatırlar.

Birinden yada biryerden istemeden ayrıldığında yani aniden oradan uzaklaştığında, kendini yarım kalmış hissediyorsun. Apar topar ayrılırken dağılan parçaları toparlamaya çalışıyorsun ama geride mutlaka oraya, buraya saçılmış halde birkaç eksik parçan kalıyor. Hepsini toparlayamıyorsun tabiki, çünkü bazı parçalar artık sana değil ona ait olmuş oluyor ve o olmadan tamamlanamıyor.

Sevgi sadece güzel günlerde yan yana durmak, gülüşmek değil bence. Sevgi, karşındakinin ruhunu incitmemek, ona zarar vermemek için dikkat etmek, görünmeyen yaralarını sarmaktı. Ama bazen yetmiyor ya gerçek anlamda korumaya, yükünü hafifletmeye çabaladıkça, istemeden bir yük daha bindirebiliyorsun bazen. Şimdi içimde bir yanım kavuşmayı, o eski huzuru beklerken, diğer yanım sadece yokluğunun verdiği o seslerle boğuşuyor. Bir şarkıda sesini arıyorum, gecenin beşinde tavana bakıp bakışlarını aklıma getiriyorum. Çünkü ben seni bütün suskunluklarına, bütün mesafelerine ve hatta sana rağmen sevdim. Bazen oturup sadece bizi, geçtiğimiz o yolları oturduğumuz o parktaki bankları ve hayatın üzerimize yüklediği o saçma yorgunlukları düşünüyorum. Amacım sana bir şeyleri hatırlatıp içini sızlatmak ya da seni suçlamak değil. Aksine, artık seni çok daha iyi anlıyorum. Yaşadığın o sıkışmışlığı, zihninin içindeki o dinmeyen fırtınayı, bazen tek ihtiyacının sadece durup nefes almak olduğunu şimdi çok daha net görebiliyorum. Ben o anlarda seni yalnız bırakmamak için çabalarken, belki de fark etmeden seni daha çok yordum. Seni koruma isteğim, senin o an ihtiyaç duyduğun sessizliğe çarptı. Ama inan bana, hepsi sadece sana iyi gelebilmek içindi. Yine de seni anlıyorum insanın bazen en yakınından bile uzaklaşıp kendi kabuğuna çekilmeye ihtiyacı olur.

Sonra zihnime o fırtınalı günler değil, birbirimize bakıp durup dururken güldüğümüz o sıcacık anlar geliyor. Hani hayatın bütün koşturmacasını dışarıda bırakıp sadece ikimizin olduğu o anlar... Seninle kurduğumuz o hesapsız hayalleri, en çocuksu, en filtresiz halimizle birbirimize sığındığımız günleri hatırlıyorum. Birbirimizin gözlerinin içine bakarken dünyanın bütün yükünü unuttuğumuz, yan yana olmanın yettiği o anları... İnsanın hayatında öyle anlar vardır ki, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin toz konmaz. Bizim güzel anılarımız da benim için öyle hep en temiz yerinde duruyor kalbimin.

Ben sadece senin yanında durmak, ağzını bıçak bile açmadığı anlarında elini tutup "yalnız değilsin" demek istemiştim. Ama senin o sessizlik ihtiyacın, zamanla benim için devasa bir belirsizliğe dönüştü. İnsanın en çok sevdiği, en çok güvendiği kişinin yanında birdenbire bir "yükmüş" gibi hissettirilmesi nasıl bir his bunu sana anlatamam. Yalnızca iyi günlerde değil, o en zor anlarında bile yükünü paylaşmaya razı biriyken, bir çırpıda dışarıda bırakılmak insanı kendi değerini sorgulatacak kadar sessizce incitiyor.

Ben senin o savunmasız, yorgun hallerini de sevdim. Ama sen beni o duvarların arkasına almamayı seçtin. Oysa bir şeyleri tek başına sırtlanmak zorunda değildin, biz o güzel anıları kurarken nasıl tek bir insan gibiydiysek, yükleri taşırken de öyle olabilirdik.

Yine de sana kırgın değilim. Sadece bir gün kafandaki o fırtınalar dindiğinde, etrafındaki o gürültü bittiğinde arkana dönüp bakmanı istiyorum. O zaman, seni her halinle kabullenen, en zor anında bile yanından kaçmayan birini arkanda bırakmanın nasıl bir duygu olduğunu belki sen de anlarsın.

Ben sana ihtiyacın olan o alanı veriyorum. Gün gelip de o mutfakta tekrar karşılıklı oturup sohbet edeceğimiz gün gelene kadar, kendimi tanıyamayacak halde olsam bile, sessizce yakınında olacağım.